Het Herstel. En een meisje met een ijsje

En zo zijn we alweer 4 weken verder.
Uiteindelijk zijn we wel nog een weekje op vakantie geweest. Zwalken kun je tenslotte overal, dachten we. En op een terrasje in de zon een beetje draaierig wezen, is vast veel aangenamer dan in een koud Nederland wachten op herstel.
Ja, u weet het vast niet meer, maar begin mei was het hier dus koud en nat. En wij zaten lekker in 25-30 graden in de zon in Zuid-Frankrijk. Een beetje zoals het weer nu is, zeg maar.

En het was leuk hoor, zo in Frankrijk. Lekkere kaasjes, fijne stokbroodjes, mooie stadjes.
Kijk nou: het mooiste en lekkerste meiijsje van heel Frankrijk Europa.

Te eten aan de boulevard in Sainte Maxime, mocht u daar ooit een keer in de buurt komen. Een echte aanrader.

Nog even over dat Herstel, mensen.
Dat duurt dus echt Heul Erg Lang, voordat zo'n virus op je evenwichtsorgaan weer het veld heeft geruimd.
Zo lang het dat nu nog niet over is, dat ik nog niet naar mijn werk kan en dat ik nog niet durf te fietsen. Iedere dag een klein beetje beter, dat wel. Soms helaas maar zo'n klein beetje, dat het verschil met de dag ervoor nauwelijks op te merken is.
Het Herstel kan bij 'normale' mensen - en daar bedoelde de huisarts letterlijk niet-zwangeren mee - zo'n 6-8 weken duren. Vinnik nogal lang, persoonlijk.
Het goede nieuws is, dat ik dan nu zo'n beetje op de helft zou zijn, denk ik dan maar. Want ik reken mezelf graag tot de 'normale' mensen.
Nou weet ik ook wel dat dat momenteel niet zo is, en dat ik over niet al te veel weken voor de derde keer een baby op de wereld ga moet zetten. Maar hé, wat zou het fijn zijn als ik dat tegen die tijd pijnloos zeeziekloos zou kunnen doen.
Oh hè, daar is het weer: über-denial over het fenomeen dat bevalling heet. Ik ga gauw weer liggen onder die steen, en hopen dat over 12 weken als een soort magisch iets die baby als vanzelf in zijn of haar wieg belandt.

Van dat je blij bent dat je een annuleringsverzekering hebt....

Ik zou dit kunnen schrijven vanaf een heerlijk zandstrand aan de Franse zuidkust.
Of vanaf een terrasje in een mooi oude haventje. Of voor mijn part vanaf het huisjespark waar we een huisje hebben gehuurd.

Dan zou ik schrijven over de lekkere verse croissantjes en de heerlijke Franse stinkkaasjes. En over de uitstapjes naar een mooi oud klooster of het schildpaddendorp in de buurt. Of over het zwembad waar de kinderen zo heerlijk de hele dag in konden rondspetteren. En uiteraard over het fantastische weer.

Maar u raadt het al. Niets van dit alles.
Nee.
Ik schrijf dit vanaf mijn bed.
Als dat nou nog eens mijn vakantiebed was, dat zou nog wat zijn.
Maar nee. Ik schrijf dit vanaf mijn eigen bed. Thuis. In Nederland.

En dat allemaal omdat een virus het gore lef heeft gehad om uitgerekend in de nacht voor vertrek in/op mijn evenwichtsorgaan te gaan zitten.
Nou weet ik niet of u weet wat dat met iemand doet. Ik sinds 4 dagen wel.

Het zorgt ervoor dat je ultra wagenziek in je bed ligt, terwijl je niets anders doet dan naar het plafond staren. Dat je niet meer zelf naar de wc kunt gaan. Dat het lijkt alsof iemand anders de besturing van je ogen heeft overgenomen. Dat je om alles moet vragen. Dat, als je te lang rechtop zit - wat sowieso niet zo'n aanrader is als je je zo voelt - je alles wat je gegeten en gedronken hebt er in strak reflex weer uitgooit. Dat je je kinderen echt heel lief vindt, maar dat je knettergek, om niet te zeggen kotsmisselijk, wordt van hun enthousiaste gestuiter en vrolijke getater om je bed.

Volgens de huisarts gaat dit grapje niet 1-2-3 over. Maar ben ik hier wel een paar weken zoet mee.

Nog een geluk bij een ongeluk - denk ik dan maar - dat Huisgenoot 'toevallig' ook vakantie heeft.
Alhoewel het meer op een werkvakantie begint te lijken. Kinderen entertainen. Vrouw bedienen. Kinderen uitleggen dat we voorlopig niet op vakantie naar Frankrijk gaan. Dat ze een beetje rustig in de buurt van mama moeten doen. Boodschappen doen. Wasjes draaien. Dat soort werk. Terwijl hij zich had verheugd op zandkastelen bouwen aan een of ander Frans strand.

En ach, u had Danaë moeten zien, op de ochtend van gepland vertrek. Slaapdronken in haar pyjamaatje, met haar rugzakje om kwam ze de trap afgestommeld. "Gaan we nu op vakantie papa?"
Nee lieverd.
Helaas. Mama is 'even' ziek.

Van high five, girly-girly stuff en een afhaaleend

Ach, ach, ach, wat is het toch gezellig allemaal: zo'n baby in je buik en wat fluisterende kindertjes er tegenaan.
Danaë wenst alleen een meisjesbaby te krijgen. Want die zijn lief.
David weet zeker dat het een jongensbaby is. Want hij schopt.

Vanavond heeft David voor de eerste keer de baby gevoeld. Terwijl ik even op z'n bed lag, kwam hij gezellig naast me liggen om de dag door te nemen en legde en passant z'n hand op m'n buik. Baby 3.0 zwom ogenblikkelijk naar z'n hand en gaf 'm een high five. Het duurde nog een high five of 3 voordat David het ook voelde.
'Hé, hallo baby. Ik ben David', en hij keek nog een keer ongeloofwaardig naar zijn hand.
'Mama, hij deed zó tegen mij!'

Afijn. Gezellig dus.
Wat ook heel gezellig is, of gewoon het absolute toppunt van girly-girly stuff, is 'nagellakjes op je vingers'.
Kijk. Zo trots als een pauw.

Geen idee trouwens van wie ze dat heeft.
Ja, van de juf van de creche natuurlijk. Maar ik bedoel die voorkeur voor meisje-meisje dingetjes, zoals poppen en make-upjes.
Ik heb pas nagellak remover in huis sinds David een paar maanden geleden heel metroman-like 3 dagen met groene nagellak op z'n vingers rondliep.

En kijk 'ns. Wie kwakte er even aan vanavond?
De afhaaleend.
Gezellig hoor. Altijd in voor een hapje brood.

Had ik al gezegd dat het hier momenteel heel gezellig is?

Van kootoeteren en Pasen

"Ga je nu kootoeteren mam?", vraagt Danaë belangstellend.

Ja. Ik dacht: ik doe eens gek.
Het is tenslotte Pasen niet waar.
Als de rest van de mensheid bij Ikea of een andere meubeltoko staat, dan kan ik best even 'kootoeteren' terwijl Huisgenoot her en der nog wat dingetjes aan de muur schroeft.

We leven hier op Paasbrood, veel eieren en de kinderen doen daar bovenop nog een berg chocoladepaaseitjes, of een hele chocoladepaashaas als ontbijt.
Het is tenslotte Pasen niet waar.

Het is trouwens toch wel even wennen nu David op een christelijke school zit.
Hoewel de oude school (katholiek) en deze school dezelfde godsdienstmethode hanteren, blijkt er toch wel wat verschil te zitten in bijvoorbeeld hoeveel en hoe vaak ze er iets uit doen.
Bidden doen ze bijvoorbeeld wel op de nieuwe school.
En ook het Paasverhaal wordt duidelijk diepgaander behandeld. Of het ligt aan het feit dat hij bij de Paasviering op school samen met wat kinderen uit de bovenbouw het Paasverhaal mocht voorlezen. Dat kan natuurlijk ook.
Hoe dan ook, het leidt tot het zingen van Jezus-liedjes in de auto en tot diepgaande vragen aan de keukentafel:
Waarom nam Jezus eigenlijk de schuld voor de stoute dingen die we hebben gedaan mam? Want hij heeft het toch niet gedaan? Dat vind ik eigenlijk niet eerlijk.

Ik neem nog even een paasei terwijl ik mij bezin op een antwoord.
Of ik stuur deze vraag door naar een hulplijn, ook wel genoemd 'juf'.
Het is tenslotte Pasen niet waar.

Wat we deden...

Niet bloggen. Dat is duidelijk.
Maar wel veel andere dingen.

Zo haakte ik maar weer eens een babydekentje.
Niet voor onszelf. Maar voor een babymeisje-to-be van een vriendin.

En we deden vooral leuke dingen:

Speelden kaboutertje in het bos, bijvoorbeeld. Compleet met knapzak.

En een bosnimf die de opdrachtjes 'voorlas'.

Of we deden een poging om broer en zus eens gezellig samen op de foto te zetten.

Zeer goed gelukt, zoals u ziet.

 Of we dachten heel out-of-the-box na over kleren.

Ik zeg u, 'n t-shirt als bovenstuk is zo overrated...

 Of we gingen naar de kapper. Voor het eerst sinds anderhalf jaar.

En de kapper kon heel mooi invlechten.

Maar na 2 dagen moest het er toch echt uit...

Wel apetrots op haar 'krullen'.

Van een conversatie die te leuk was om te vergeten

Tjee. Druk hoor.
Vind ik dan hè.

Werken. Her en der wat ziekige kinderen.
Zelf een fikse verkoudheid verwerken.
Overstappen naar en wennen aan een nieuw kinderdagverblijf. Wat ze 'pannend' vond, maar waar ze het heel erg naar haar zin blijkt te hebben.
Af en toe nog een beetje klussen in huis. Het is bijvoorbeeld wel prettig om een echte lamp boven de eettafel te hebben, in plaats van zo'n sfeer-dodend verhuispeertje.
Of wat dacht u van gordijnen. Ook heel fijn om te hebben.
En ondertussen ook nog even werken aan de bouw van nr3.
Voor wie Huisgenoot en ik overigens nog steeds geen enkele naam weten. Heel dom van ons om bij de eerste twee alle (volgens ons) leuke namen te verwerken. Het voorstel van Danaë om 'm Lugo te noemen, gaat het waarschijnlijk niet halen op het potentiële-namen-lijstje. Suggesties, iemand?
Ahwel. Ik word er bij tijd en wijle een klein beetje moe van.

Enniewee.
Deze conversatie was te leuk om te vergeten:
Wij rijden langs een sloot waar een mevrouw zichtbaar moeite heeft om haar aangelijnde hond mee te krijgen. Hij wil richting sloot, en zij wil duidelijk de andere kant op.
Hee kijk, zegt Danaë. Die hond wil zwemmen.
Oh, zeg ik. Dat kan toch niet? Hij heeft toch geen zwembroek aan?
Hahaha, giert Danaë het uit. Dat hoeft toch helemaal niet? Want hij heeft toch geen blootje?
Een hond heeft een zachtje.

En vandaag...

mag u een kijkje nemen in mijn buik.

Al bijna 13 weken onderweg.
Alive 'n lounging met een duimpje in de mond.
Wij zijn blij!

Zo. Daar zijn we weer.

Kreeg ik 'zo maar' een huis voor mijn verjaardag. Tismijwatzeg.
Ik vrees dat Huisgenoot de rest van zijn leven dit kado niet meer zal overtreffen, maar als ik eerlijk ben: volgend jaar neem ik graag genoegen met een mooie ketting.
Word ik een stuk minder moe van.

Voorlopig De komende 30 jaar zitten we hier goed, maar nog wel een Gouden Verhuistip voor u:
Huur twee beroepsverhuizers met grote auto voor een paar uur en laat die al je zware dingen als wasmachines, banken, kasten en nog veel meer zooi-waarvan-je-dacht-dat-je-het-uit-elkaar-moest-halen-omdat-het-anders-niet-door-het-trapgat-kan in één keer in de verhuisauto zetten en keurig netjes op z'n plekje in je nieuwe huis zetten.
Dan hoef je zelf de volgende dag met lieve broers, schoonzus-to-be en schoonpapa* alleen 'nog maar' de verhuisdozen en kleine meubels in de gehuurde verhuisauto te duwen.
Heerlijk!

En nu?
Nu zitten we daar.
David heeft zijn eerste schoolweek op zijn nieuwe school achter de rug. Zowel voor hem als voor mij wennen.
Hij aan de nieuwe juf, kinderen en de anders-dan-de-oude-school-lesmethode.
En ik aan het feit dat school op woensdag en vrijdag niet om 12 uur, maar om 12.30 uitgaat. Stond ik daar woensdag een half uur in de vrieskou te bibberen samen met Danaë. Naja. Nog altijd beter dan andersom.

Oh. U wilt foto's.
Nou vooruit. Een beetje dan.
Vooral de laatste is om de verhuisdozentroep-waarvoor-we-nu-nog-te-lam-zijn-om-uit-te-pakken heen gefotografeerd.

Maar hé, who cares.
We zijn óver.
Het oude huis is overgedragen aan de nieuwe eigenaars.
We hebben weer internet.
En we hoeven voorlopig nergens anders heen.

* Dankt allen nogmaals voor het verjaarskado in natura.

Tip van de dag: huur een verhuizer voor een paar uur...

...want dan kan die schuifdeur van de klerenkast wél in 1x mee!

Dan hou je zelf nog een hoop dozen over...

...maar die laat het Familie-Verhuis-team de volgende dag moeiteloos in de vrachtauto verdwijnen...

...zodat je zelf alleen nog feestelijk wat lampen in elkaar hoeft te zetten.

En dan ziet het er na 2 weken ongeveer zo uit.

Aftellen...

We telden al heel wat af de afgelopen tijd.
Tot Sinterklaas weer in Nederland was, bijvoorbeeld.
Of tot verjaardagsfeestjes.
Tot dat we de sleutel van het nieuwe huis kregen.
Of tot logeerpartijen en oppas-dagen.
Tot Kerstmis en Oud & Nieuw.

En nu komt de verhuisdatum toch wel heel erg dicht bij.
Gelukkig keert de rust - hopelijk - in februari weer.

Van slagboom en een wake-up call

De juf van het kinderdagverblijf was jarig vandaag, vertelde Danaë. En ze trakteerde "koekjes met slagboom en hageltjes". Hmm, lekker!

En wat betreft de wake-up call:
Als je dochter 's ochtends in de badkamer vraagt waarom je "prikkels" op je benen hebt, dan is het de hoogste tijd om je benen weer eens te scheren.

Auto nieuw

T is wat mensen, zo'n pas opgeleverde nieuwbouw woning.
Eigenlijk is het een soort van blok beton dat aan alle kanten leefbaar gemaakt moet worden.
En dat is dus wat we deden en nog steeds doen, mocht u zich afvragen wat we de afgelopen periode hebben uitgevoerd.
Ik zou dat kunnen illustreren met leuke voor-en-na-foto's.
Maar hé, daar heb ik even geen puf voor. Ik ben uitgebehangd en uitgeverfd.
Ik beloof u foto's van een bewoonbaar huis. Met meubels erin. Daar zult u nog een week of 3 op moeten wachten. *schiet in acute verhuisstress*

Meneer de Stuccer deed er trouwens uiteindelijk zo'n 3 weken over om het huis van onder tot boven glad te stuccen. En niet de beloofde twee weken (voor het gemak vergeet ik even de in eerste instantie beloofde 1 week, die wij zelf namelijk al ontzettend niet-reeel vonden).
Manmanman. Wat. Een. Stof. komt daarbij kijken. On-ge-loof-lijk.
En daarna verfden Huisgenoot en ik gezamenlijk het hele huis van onder tot boven. Twee keer. Want het zuigt nogal, zo'n vers gestuucte muur. Dat is dus bij elkaar zo'n 600 vierkante meter muur.
Wij kunnen best verven samen, Huisgenoot en ik. Maar na zoveel vierkante meter, zijn we er best heel erg klaar mee.

Volgende week gaan we de vloer op de eerste en tweede verdieping leggen. Bijna 100 vierkante meter laminaat.
's Kijken of we dat ook zo goed samen kunnen. We'll see.

En dan over tot de orde van de dag met nog wat leuke kinder-quotes. Voordat ik ze vergeet. Want ook hier is het tussen de stofwolken en de verhuisdozen Oud & Nieuw, en doen de kinderen de dingen die ze altijd doen.

Danaë had het vandaag bij het kinderdagverblijf over Oud & Nieuw.
"Oh," zei ze verheugd, "mijn papa heeft ook een auto nieuw!" 

David speelt met zijn Lego-Ninjago poppetjes het Ninjago-spelletje van de iPad na.
"Haha, jauw losse"* roept hij fanatiek als een ninjastrijder het loodje legt.
Of, als zijn poppetje aan de winnende hand is, "jauwa winne"**




* bij verlies staat er You Loose in het scherm te lezen. 
** en bij winst You're A Winner.

Over op schema liggen - maar toch niet -

BSO-probleem: solved.

Eerste verhuisdozen: gepakt.

Eigen huis: verkocht.

Sleutel nieuwe huis: morgen.

Ik wou u zeggen: we liggen op schema.

Maar ja.
Nu blijkt dat de stucker/stuccer (?) niet woensdagochtend sharp begint, maar pas vrijdag. Of nog erger: maandag. En dat alles omdat "de spullen er nog niet zijn".
Huh? Ik dacht toch altijd dat je 30 november best met enige zekerheid mijlen vantevoren ziet aankomen.

Van meer keuze en andere dingen waar dit mens blij van wordt

Waar moet ik beginnen?
Dat de nieuwe BSO van David vorig jaar nog zei gewoon plek te hebben als wij verhuisd zijn, en dat dat nu niet meer zo is?
En dat dat op zich niet zo'n probleem zou zijn geweest - denk ik -, als we keus hadden gehad uit verschillende BSO's die onze bloedjes van kinderen tijdens hun na-school-tijd entertainen (want bso-keus = meer kans op plek - lijkt mij -)?
Maar dat de nieuwe school van David slechts één contract heeft afgesloten met een BSO-leverancier (terwijl er op de oude school minstens 4 verschillende soorten BSO-juffen kindertjes komen ophalen; dus ik zie niet in waarom het meerkeuze-model ook niet op de nieuwe school kan worden toegepast).

Nu heeft de preferred BSO-suplier - klachntgericht als zij zijn - een 'tussenoplossing' bedacht: het mannetje wordt met een taxi van school gehaald en naar een andere BSO gebracht.
Maar dat vind ik een slechte oplossing. Met mijn kindertje van vijf wordt namelijk niet gezeuld via auto's-van-onbekende-taxichauffeurs-die-ik-als-ouder-nooit-zal-zien. Slecht plan dus.
En daarenboven, vindt de BSO-suplier dat wíj dan de extra taxikosten zouden moeten betalen. Vond ik nogal een bizarre gedachte. Wij meer betalen voor een oplossing die we a) niet zelf bedacht hebben en b) überhaupt zelf nooit zouden verzinnen.

Ahwel. Al met al niet echt een blij onderwerp.
Sinterklaas dan?
Danaë maakte deze week welgeteld 3 pietenmutsen en een sinterklaasmijter. De Sinterknutsel-juf op het kinderdagverblijf maakte kennelijk overuren.
David praatte terug tegen de briljante Sinterklaasjournaal-viral (spánnend) en is helemaal opgelucht dat zijn naam nu in het Grote Boek van Sinterklaas staat.
Kijk. Daar word ik blij van. Van het Grote Geloof in Wondermooie Verhalen.
Dat hij er vandaag redelijk 'edgy' onder is, vergeet ik voor het gemak maar even.
Sinterklaas komt tenslotte niet iedere dag aan in Nederland.

En het mooiste woord van de week: panniejon.
Lampion op z'n Danaiaans.
Zulke nieuwe woorden koester ik.
Mevrouw is namelijk in rap tempo haar vocabulaire aan het bijschaven, waardoor juweeltjes als 'pleurpotlood' (kleurpotlood) of 'Jip & Malleke' nu in allerijl aan het verdwijnen zijn.

En kijk nou. Hèt Huis. Bijna af.
Inmiddels ligt ook de oprit. Deurbel zit erop, brievenbus zit erin. Kortom, bijna klaar.

29 november krijgen we de sleutel. Eind januari verhuizen.
Word ik ook blij van als ik niet denk aan de hoeveelheid werk die nog verzet moet worden.

Herfst...

Wij lieten ons vandaag inspireren.

Lang leve de herfstvakantie.
Niet vroeg opstaan. Niet haasten.
Lekker aan tutten.
Op de fiets-met-zijwieltjes en de loopfiets boodschapjes doen.
Met z'n drietjes fijn kleuren en knippen.
Bezoekje-op-je-gemak aan de bieb.
Leuke boekjes lezen.
Toch jammer dat ik morgen geen herfstvakantie heb...

En oja.
Voordat u denkt dat ik zo waanzinnig goed kan tekenen. Dat is natuurlijk zo. Maar toch.:
Men neme wat mooie (droge) bladeren met een goede nerf erin. En een waskrijtje.
Leg het blaadje ónder je papiertje.
En kleuren maar...
Echt. Iedereen kan tekenen.

Mevrouw Kikker vierde feest

Wat een feest, wat een feest.
Twee verjaardagen in één klap.
Huisgenoot deed namelijk ook nog even alsof hij jarig was, aangezien hij op zijn eigen verjaardag niet eens in het land verkeerde.
En wat is dubbelfeest zonder taart?
Precies.

Dé taart.

Met sorry lieve Huisgenoot alleen de naam van het hoofd-feestvarken erop.
Zoals Huisgenoot droog constateerde: 'Zodra je kinderen hebt, is je eigen verjaardag een stuk minder belangrijk.'

En als je Drie bent, mag je die taart natuurlijk onder begeleiding zelf aan snijden.

Momenteel zit ze zo tegenover me: mevrouw Kikker, druk bezig om haar nieuw gekregen strijkkralen op een plankje te friemelen.
Haar baby ligt voorzien van poppenluier en in saaksak netjes op de trap te slapen. En ook de Playmobil-baby ligt in z'n babykamer een tukkie te doen.
Maar op het moment suprème, wil ze natuurlijk niet even vriendelijk poseren.

En hé, ziet u dat? Dat bedelarmbandje?
Dat was vroeger van mij. En nu door oma aan kleindochter doorgegeven.
En zo kwam het allemaal toch nog goed.